این عمارت، کاخ نخست وزیر مالزیست که درمیدان شهرزیبای"پوتراجایا" قرار گرفته ولی بر خلاف تصورتان روبروی دروازه های آن نه تنها خبری از گارد حراستی اخمو و انبوه نیست بلکه روزانه از ساعت 3 الی 5 بعدازظهر ورود به آن برای همگان امکان پذیر و درروزهای ماه رمضان میزبان بسیاری از روزه داران است که البته در این مواقع سر و کله ایرانی های وقع شناس هم پیدا می شود!. روبروی این عمارت میدان بزرگی است که تفریگاه آخرهفته مردم این کشور است. این احساس امنیت از مردم و متقابلا مردم از دولت برای یک ایرانی حس غریبی ست. این شهر با گردآوری بهترین هنرمندان دنیا ازمعماری خیره کننده ای برخوردار است.لازم به ذکر است، یکی از هشت پل زیبای این شهربراساس برداشتی از"سی و سی پل" اصفهان ساخته شده است ولی حقیقتا زیبایی آن با جلوه ی شکوه مند بنای عصر صفوی ما قابل مقایسه نیست.
دولت باجابجایی تمام وزارت خانه ها و ادارات وابسته به شهر پوتراجایا، این شهر را پایتخت دولتی و کوالالامپور را پایتخت تجاری خود نامیده است. اکنون پوتراجایا یک شهر نیمه الکترونیک است که تا سال 2010 همرا با شهر"سایبرجایا" به یک شهر کاملا الکترونیک بدل خواهد شد.
دولت مالزی مدعی است که تا سال 2020 از لیست کشورهای در حال توسعه خارج و به جرگه ی کشورهای کاملا توسعه یافته خواهد پیوست. البته اگر نظر مرا بخواهید شاید این کشور از لحاظ تکنولوزیک به مرحله قابل قبولی ارتقا کند ولی از لحاظ فرهنگی سالهای سال احتیاج به توسعه دارد.