تا به حال سعی کرده ام در مقابل تمایل نگارش چنین مطالبی مقاومت کنم. ولی با روزافزون شدن نامه ها و تماس های اقوام و دوستان و دروهمسایه جهت گرفتن اطلاعات از چگونگی عزیمت به کشور مالزی به بهانه ی دانشجویی تصمیم گرفتم چند سطری از سر درد بنویسم.
خوب به یاد دارم تصاویری که از کشور مالزی در تلویزیون ایران به ویژه روزهای ماه رمضان به نمایش در می آمد. تصاویر گروه گروه زن و مرد آراسته با لباس های رنگارنگ که در صفوف فشرده به نماز ایستاده اند. تصاویری که هیچ نشانی از جمعیت 50% غیر مسلمان بودایی و هندو و مسیحی و ... نداشت ومابقی هم برج و باروهای سر به فلک کشیده و قطارهای سریع السیرو زندگی مدرن مسلمانان این کشور را به تصویر می کشید. تورهای سیاحتی مالزی در چند سال اخیر رونق بیشتری گرفته ودولت این کشور به ایرانیان به منظور گردشگری دو هفته ای، مجوز اقامت بدون ویزا می دهد. مردم مالزی با شنیدن نام ایران اخم در هم نمی کشند و بلافاصله آن را می شناسند و تا این جای کار ایرانیان با مشکلاتی که در اروپا و آمریکا با آن رو به رو هستند مواجه نخواهند شد (نیم نگاهی به این مقاله بیاندازید). با توجه به سیاست های مالزی و تبلیغات گسترده ی کشور ما تعداد دانشجویان ایرانی به صورت تساعدی رو به افزایش است. (در این مجال به چند و چون سیستم آموزشی و نقاط ضعف و قوت آن نمی پردازم) و همه ی این ها حاکی از آن است که رابطه دیپلماتیک خوبی بین این دو کشور برقرار است. ولی تصویر ایران در مالزی چگونه ارائه می شود؟ سازنواز مدتی پیش به نکاتی در این باب اشاره کرده بود که چندی از آن را برمی شمارم. در برنامه ای که به منظور تبلیغ و بالا بردن سطح آگاهی مردم از معماری و علوم در سرزمین های اسلامی ساخته شده از دانشمندان ایرانی چون ابوریحان بیرونی، بوعلی سینا، خوارزمی و زکریای رازی به عنوان دانشمندان عرب، ترکمن و ازبکی نام برده می شود. "قنات" اختراع مصریان و "بادگیر" ابتکار اعراب است. تا به حال تصویری ازکشور ما با آن همه ابنیه ی باشکوه ایرانی( که سال هاست معماری اسلامی می خوانندش) به نمایش در نیامده و تنها به ذکر نامی از ایران بسنده کرده اند. د ربرنامه دیگری که به نمایش مضحک کشتی کج آمریکایی می پردازد، عربی که سمبل تروریسم است در نبرد با آمریکایی مغلوب می شود و طرفدارش مدام به زبان فارسی و با لهجه عربی فحش و ناسزا می گوید و او را به کشتن رقیب آمریکایی تشویق می کند. همین ها کافیست تا بغض گره خورده در گلویت شکسته شود که در این میان فیلم های ایرانی پخش شده از تلویزیون مالزی آتشی است بر خرمن این همه ناروایی. فیلم هایی که بعد از نمایش آنها آرزو می کنی فردا صبح دوستانت تو را بابت وضعیت معیشت مردم ایران سئول پیچ نکنند. و ماجرا تا حدی ست که مستخدمه ی مالایی خبرگزاری ایران در مالزی که احتمالا تحت تاثیر همین فیلم ها قرار گرفته، ازحضور کارمند ما در این اداره ابراز خوشحالی می کند که با آمدن به مالزی شانس دیدن این همه شکوه و عظمت را نصیب خود کرده است. من هم مثل شما از این قبیل مثال ها و تبلیغات منفی علیه ایران زیاد شنیده ام ولی توقع آن در کشوری چون مالزی دوراز انتظار است. دانشجویان ایرانی چنان که در تمام دنیا افتد و دانی رتبه ها و نمرات شایسته ای را د ردانشگاه های این کشوراز آن خود کرده اند ولی حتما برای شما هم تاسف بار است که بدانید نام ایران در لیست کشور های عربی تقسیم بندی شده. برای دانشجویان پزشکی فارغ التحصیل دانشگاه تهران مجوز کار در کشور مالزی صادر می شود ولی بدانید که دانشگاه تهران جزو چهار دانشگاه معتبر عراق به حساب می آید. شاید دانستن این مطالب برای امثال من و شما فاجعه ای دردناک باشد از ذره ذره هویتی که به باد می رود. ولی هستند کسانی که در این سالها از سر سودجویی برای تحقق این اتفاق تلاش های زیادی کرده اند وهستند کسانی که مثل مردم مالزی عرب ها را به علت صحبت کردن به زبان قرآن و آشنایی با آداب پیامبر برتر می دانند. کسانی که از هیچکدام از این مباحث اخمی به چهره نمی آورند. ولی در این بازار، برای آن دسته هم سهمی کنار نگذاشته اند چرا که درهمایش ها و برنامه های ساخته و پرداخته مالزی جهت تشویق مردم به سیر و سفردر کشورهای مسلمان و آشنایی با آداب و فرهنگ آنها حتی نامی هم از ایران برده نمی شود. دراین برنامه ها بعد از هند و پاکستان به سراغ ترکیه، اردن، لبنان و عربستان می روند. حال آنکه تبلیغات ایران جهت روانه کردن ملت به این سرزمین اسلامی همچنان ادامه دارد. به راستی جایگاه ایران در میان کشورهای دنیا – با هر طبقه بندی – کجاست؟
چه زیبا گفت عطار:
ره میخانه و مسجد کدام است؟
که هر دو بر من مسکین حرام است
نه در مسجد گزارندم که رند است
نه در میخانه کاین خمار خام است.