Joe Elbert معاون مدیر تحریریه در امورعکس واشنگتن پست معتقد است:" تغییرسمت از عکاسی به ادیتوری، بدترین تجربه ی زندگی من بوده است.مواجه شدن با اهل قلم و کلام که از من می خواهند برای انتخاب هرعکس دلیل موجهی بیاورم کار را برایم بسیار سخت کرده است". Joe از مسیر دیگری به این مشکل نزدیک شده. وی می گوید:" بعد از سالها کار در تحریریه بر من روشن شد که بعضی ازعکاسان درک کاملا درستی از عکاسی خبری دارند و بعضی دیگر نه! این جریان مرا واداشت تا بر اساس تجربیاتم، آموخته هایم را به زبان تصویر برای عکاسان ترجمه کنم.بدین منظور عکس های روزنامه ی واشنگتن پست را به چهار گروه تقسیم کردم:
* اخباری یا خبر رسان
* خوشایند از لحاظ گرافیکی
* جذاب به لحاظ ایجاد حس هیجان
* پر معنا و نغز
ترکیب صحیح این چهار گروه در یک فریم، گواهی ست از یک عکس و عکاس خوب.

اخباری یا خبر رسان: یک نگاه سطحی ست به جریانی که اتفاق افتاده. این پایین ترین حد ارزش برای یک عکس خبری ست.

خوشایند از لحاظ گرافیکی: این تصاویر طبیعتا جذابند ولی تنها چشم را نوازش می کند و نه روح را! در این گروه، ترکیب بندی حرف اصلی را می زند.این نوع تصاویر شامل عکس هایی تنها با خطوط و زوایا جالب و فریبنده هستند.

جذاب به لحاظ ایجاد حس هیجان: این مرحله بالاتری در عکاسی خبری ست. این عکس ها عریان کننده ی روح و احساس آدمی هستند به شرط آنکه در زمان درستی به تصویر کشیده شده باشند؛ نجات یافته از آتش به صحنه ی خوفناک پشت سر خود خیره مانده است، آموزگار با لبخندی از سر رضایت به اجرای نمایش شاگرد کوچکش می نگرد،... .

پر معنا و نغز: این بالاترین حد ارزش برای یک عکس خبری ست. Joe Elbert معتقد است: " من نمی توانم تعریفی از یک عکس نغز ارائه کنم اما شما می توانید پیام آن را لمس کنید!!"
شما می توانید یک گروه دیگر به این تقسیم بندی اضافه کنید—عکس هایی که از نظر فنی ترکیبی از گروه اول و دوم هستند. برای مثال یک تصویر عالی از مسابقات پاتیناژ. در واقع عکس هایی وجود دارند که خالی از هر گونه هیجان و نکته ی پر معنا هستند و ما آن ها را در گروه پنجم قرار می دهیم.
هر مجموعه ی خبری می تواند با کمک هر دو گروه (تحریریه و عکاسی) به منظور رسیدن به یک زبان مشترک به بسط و پرورش یک چنین مجموعه ی تعریفی از "عکس خوب" که با اهداف روزنامه همسو است بپردازد.

ادامه دارد...