چند روز پیش با دو دوست قدیمی به بهانه ی عکاسی از نماز جمعه،  به شهر پوتراجایا رفته بودیم . مسجد ی با نام "پوترا " در این شهر واقع شده است که نماد تحول در طراحی مساجد به شمار می رود. این بنا بر اساس مساجد دوره ی صفوی ایران ساخته شده  ولی از بعضی جهات به معماری هند نیز شباهت دارد.  پایه های این مسجد گلبهی رنگ بر روی یک دریاچه ی مصنوعی بنا شده است. ترکیب این رنگ با چوب های قهوه ای بسیار چشم نواز و زیباست. با قایق گشتی بر روی دریاچه زدیم. مسجد، کاخ اداری و منزل شخصی نخست وزیر نیز از طریق همین دریاچه به هم مرتبط هستند. بر اساس گفته های قایقران، ماهاتیر محمد -نخست وزیر سابق-  هر روز سر ساعت معینی با قایق مسیر منزل تا محل کار و مسجد را  طی می کرده است. وی به یک راه مخفی نیز اشاره کرد که این بنا ها را به هم متصل می سازد (البته من زیاد این قضیه را جدی نگرفتم!).  این عمارت با گنجایش صد هزار نفر در سال 1999 ساخته شده است. 

 فردای آن روز هم برای عکاسی از مراسم عقد نکاح که در همین مسجد برگزار شد به پوتراجایا رفتم . در این مراسم که مجموعا یک ساعت طول کشید، عاقد شرط و شروطی را برای داماد اعلام کرد و از وی تعهد شفاهی و کتبی گرفت. جالب این نکته بود که رعایت حد و حدود شرعی کتک زدن زن نیز از شروطی بود که به صراحت در این جلسه برای داماد بیان شد !!!  مراسم بسیار ساده ای بود. هر چند هر دو خانواده از اقشار پر درآمد به نظر می رسیدند اما از بریز و بپاش های عروسی های شهر های بزرگ ایران خبری نبود.    

من قبلا در یک جشن عروسی که پس ار مراسم عقد برگزار می شود شرکت کرده ام. این جشن که ممکن برای نهار و یا شام تدارک دیده شود نیز بسیار کم هزینه اما پر از تشریفات سنتی و آیینی ست. شما به عنوان مهمان تنها برای صرف یک وعده غذا به این مراسم دعوت می شوید و پس از اتمام آن باید جای خود را به مهمان بعدی بسپرید.  عروس و داماد در این جشن حکم شاه و ملکه را دارند. داماد خنجری بر کمر و عروس تاجی بر سر دارد.  بر سکویی بلند تر از سایرین می نشینند و با غذایی به مراتب بهتر و بیشتر از سایرین پذیرایی می شوند. مشاهدات یک ایرانی را می توانید اینجا بخوانید.