تا چند وقت دیگر فیلم 300 از طریق شبکه ی ماهواره ای HBO در تلویزیون های مالزی به نمایش در خواهد آمد. این شبکه یکی از پرطرفدارترین و پرمخاطب ترین ها ست. تا به حال اعتقاد چندانی به اعتراض علیه تولید و پخش این فیلم نداشته ام چرا که معتقدم مخاطبانی که نظرشان برای من اهمیت دارد – در شرق و غرب- هیچ وقت تحت تاثیر چنین فیلم ضعیف و بازاری قرار نخواهند گرفت. آنها سال هاست که با تجارت سینما آشنا هستند و بازی های پشت پرده اش را می شناسند اما مردم مالزی بیش از هر ملتی که تا به حال دیده و شنیده ام به رسانه ی تلویزیون ارادت دارد.  

در مالزی کمتر رستوران های محلی بدون نصب حداقل سه تلویزیون بزرگ وجود دارد. این رستوران ها که به Mamak Stall شهرت دارند محل صرف هر سه وعده غذای یک مالزیایی ست.  مردم این کشور ساعت ها تا دیر وقت با نوشیدن یک لیوان چای رو به روی این تلویزیون ها می نشینند و از دیدن برنامه های سبک و کم محتوای آن لذت می برند. تلویزیون مهم ترین وسیله ی هر خانه ی مالزیایی ست و دولت بسیاری از تبلیغات و خواسته هایش را از طریق همین رسانه بر مردم اعمال کرده است. 

 در بعضی از این رستوران ها به جای تلویزیون چند پروژکتور در اطراف کار گذاشته می شود

مردم مالزی به تلویزیون اعتماد دارند و متاسفانه از اطلاعات عمومی کمی نسبت به سایر ملل نیز برخوردارند. اگر از سر کنجکاوی کتاب های دانش آموزان این کشور را ورق بزنید می بینید که دانشمندانی چون بو علی، فارابی و خارزمی جزو دانشمندان عرب تقسیم بندی شده اند و به نظر من احترامی که ایرانی ها نزد مالزیایی ها دارند جدا از روحیه صلح طلبانه مردم این کشور، بیشتر به خاطر اشتباه گرفتن ما با اعراب و یا طرفداری از تفکرات احمدی نژادی است. قبلا در مطلبی با عنوان "ره میخانه و مسجد کدام است" به سیاست های مالزی درباره ی ایران اشاره شده است. 

اخیرا سفیر ایران بنا به درخواست جمع کثیری از دانش جویان، اعتراض ایرانی های مقیم مالزی را طی نامه ای به وزیر اطلاع رسانی این کشور اعلام کرد. من هم با نویسنده ی این مقاله موافقم چرا که معتقدم سفیر ایران که میانه ی خوبی نیز با سیاستمداران مالزی دارد می تواند با سازوکارهای سیاستمدارانه جلوی پخش این فیلم را بگیرد. اما ای کاش این سفارت خانه مانند چند سفارت خانه ی فعال در مالزی، در کنار برگزاری شام و دعای پنجشنبه شب ها و سایر مناسبت های مذهبی، کمی و فقط کمی از هزینه های فرهنگی که دولت در اختیارش می گذارد را صرف آشنایی مردم مالزی با فرهنگ و تاریخ ایران می کرد. فروش فیلم های ایرانی به تلویزیون مالزی، دعوت از هنرمندان ایرانی و حمایت از برگزاری نمایشگاه های فرهنگی و شب های فیلم و موسیقی و...  شاید کمکی باشد تا در چنین شرایطی دلواپس عکس العمل های بعد از نمایش فیلمی مثل 300 نباشیم.  

این فیلم قبلا علی رغم اعتراض جمعیت کثیر از دانشجویان ایرانی در سینما های مالزی پخش شد واکنون نیز DVD های مجاز و غیرمجاز آن در اختیار بینندگان علاقمند فیلم های اکشن درجه سه ی هالیوود قراردارد. ولی چه خوب بود اگر می شد بقیه ی مردم مالزی به ویژه در شهر های کوچک که هنوز تصور خوبی از ایرانی جماعت در ذهنشان مانده (حالا به هر دلیل) این فیلم را نبینند. در آخر باز هم تاکید می کنم مخالفت من تنها به علت جنس مخاطبی ست که قرار است در سطح وسیع این فیلم را مشاهده کند.  

* در ضمن بابت اشکالی که مدتی ست در بخش نظرات وبلاگ ایجاد شده عذرخواهی می کنم. امیدوارم به زودی برطرف شود.